प्रिय बाबा,
आज अंकासाठी लेखन करण्याच्या निमित्ताने मला तुम्हाला खूप काही सांगायचं आहे ते लिहीत आहे.
प. पु. देवबाबा, गुरुवर्य देवबाबा असे म्हणता म्हणता तुम्ही माझे बाबा कधी झालात कळलंच नाही. मी जशी माझ्या बाबांना सगळं मनातलं सांगायचे तसंच तुम्हाला सांगायला कधी लागले, हट्ट करायला लागले कळलंच नाही. तुमच्या मायेची, आधाराची, विश्वासाची बैठक माझ्या मनात कधी रुजत गेली हे सांगणं कठीण आहे. पण तरीही काही प्रसंग जरूर सांगावेसे वाटतात कारण भक्तीची सुरुवात हि कितीही स्वार्थी, अडचणी, प्रसंगांनी झाली तरीही ती फुलते फक्त विश्वासाने.
मी सर्व देवांना मानत असे, पण मला कोणत्याही एकाच देवाच्या भक्तीत स्वतःला बांधता आले नाही. माझ्या दृष्टिकोनातून भक्ती हि कोणत्याही रूपात बांधील नसावी. सर्व देव एकच. फक्त रूपं वेगवेगळी असं मी मानत असे. पण आपला पहिला संवाद झाला तेव्हाच मला जाणीव झाली की माझी द्विधा मानसिकता हि तुमच्या पर्यंत पोहोचली आहे, काहीही न सांगता. तुम्ही मनकवडे आहात ह्याची प्रचिती यायला लागली. भक्तीतच शक्ती आहे, विश्वासातच सामर्थ्य आहे याची जाणीव घट्ट रुजायला लागली आणि आपले संवाद वाढत गेले. मी कधीही माझ्या घरात तुमचा फोटो सुद्धा ठेवला नव्हता तरीही आपले वेळोवेळी संवाद घडत गेले.
Continue reading “बाबांवरचा विश्वास आणि स्त्री वेषातले दर्शन”